StartpaginaVan onze pastor

Overwegingen pastoor

Voor de vorige overwegingen, klik hier.

- H. Isidorus van Swier


Echte vreugde
Stel dat ik aan u zou vragen: "Wat zou voor u een ware vreugde zijn?" Dan zou dat denk ik een bonte verzameling aan antwoorden opleveren. De ware vreugde: iets dat je helemaal blij zou maken. Wat u zou zeggen, zou veelal verband houden met de situatie waarin u verkeert. Je verlangt naar wat je mist en zo moeilijk kunt missen. Een zieke zou zeggen: "Ik verlang naar genezing". Iemand in de schuldsanering verlangt naar een schone lei, een nieuw begin, een eenzame naar een echte vriend of vriendin. Zo heeft ieder zijn eigen invulling van wat vreugde is. En niet alleen per persoon, maar ook per gelegenheid. Vreugde is niet altijd van blijvende aard, het gaat ook weer voorbij. God weet waar ons hart vol van is en waar we diep naar verlangen”.

In het Lucasevangelie zegt Jezus tegen een rijke jongeling: “Verkoop al je bezittingen en geef aalmoezen. Waar jullie schat is, daar zal ook jullie hart zijn." Als je jezelf helemaal geeft, dan brengt dat ware vreugde en werkt bevrijdend. Welnu: Francesco Bernardone uit het 13e eeuwse Assisi in midden Italië is iemand geweest die dit Schriftwoord radicaal in praktijk heeft gebracht. De rijke koopmanszoon ging als een arme bedelaar leven, verkondigde op sandalen en in een haveloze mantel het evangelie en kreeg juist daardoor broeders en zusters door heel Europa. Behalve eenvoud en toewijding is er nog een andere karaktertrek van Franciscus, namelijk vreugde. De uitdrukking "een vrolijke Frans" hebben we eraan te danken. Voor Franciscus lag de ware vreugde in de kleine dingen. Ware vreugde gaat uit boven "blij zijn dat je iets (weer) hebt". Als ik dan zo onze paus Franciscus bezie en beluister, dan zie en hoor ik ook wel die Franciscaner vreugde in zijn doen en laten naar voren komen. We kunnen vaak zoveel vreugde beleven aan het dienstbaar zijn voor anderen in alle eenvoud en zonder opsmuk. En als we dat blijven doen, dan leidt dat naar de ware vreugde.
Pastoor Jan Geilen


Het leven zit vol hindernissen
In oktober ben ik enkele dagen naar Rome geweest met mijn jongste broer en mijn oudste zus. Mijn zus is soms aangewezen op een rolstoel. En als je érgens moeilijk met een rolstoel door de stad kunt gaan, dan is dat zeer zeker Rome. Je moet telkens alert zijn om niet in riooldeksels klem te komen zitten of in de openingen tussen de straatkeien. Soms helt het wegdek naar links over en dan weer naar rechts. Vele winkels en cafetaria zijn niet voor rolstoelen toegankelijk, er ligt een hoge drempel voor de deur. Tot overmaat van ramp liep bij St. Jan van Lateranen het rubber van een wieltje af. Wat nu? Het is gelukkig met hulp van een paar vreemde sterke handen gelukt om het rubber weer op het wieltje te krijgen.

Ja, zo’n reis met hindernissen zet je aan het denken. Hoe moeilijk moet het voor mensen zijn die steeds aangewezen zijn op anderen om in het leven vooruit te komen. Of hoe moeizaam kan het soms zijn om een ander bij hindernissen te helpen. Ik heb in Rome dan ook maar heel weinig, zeggen en schrijven twee of drie, rolstoelers door de stad zien gaan.

In gedachte maakte ik een vergelijk met het geloof. Ons geloof is ook niet altijd een strak geplaveide weg. Het is een weg die soms kuilen heeft waar we doorheen moeten om er weer bovenop te komen. We lopen wel eens vast en komen dan niet verder. We hebben dan de hulp van een ander nodig. Soms worden we door de dingen die in ons leven gebeuren door elkaar geschud, zoals degene die in de rolstoel zit. Mensen die je op je weg helpen, maar ook mensen die juist in de weg staan. Zo’n geloofsweg is niet gemakkelijk. Maar door te vertrouwen op Jezus blijf je op de goede weg.

Pastoor Jan Geilen

De vakantie voorbij

Druk, drukker drukst. Je hoort iedereen er tegenwoordig over. Iedereen heeft een volle agenda. Iedereen is druk, druk, druk. Een avondje met vrienden plannen is dan meestal ook een ramp.
Er is geen tijd om bij te komen en te genieten. Vragen zoals: „Waarom gaan de dagen zo snel? Waarom heeft een dag niet meer uren? Is er nu al weer een jaar voorbij?“, hoor je geregeld. Maar is het wel zo gezond zo’n druk leven? Wij komen in ons werkzame leven en schoolleven voornamelijk tijd tekort. Elke minuut telt, want we moeten… en vul dan maar in.

En altijd, als er een bepaalde taak afgesloten wordt, ligt er nog een waslijst aan nieuwe wensen en verplichtingen.
Maar als we vakantie hebben, is dat een korte tijd anders. Dan zijn we even los van school en werk. Niets moet meer… hoewel, de smartphones en tablets blijven binnen handbereik. Alle berichten worden gevolgd, alle email-berichten gecheckt.
Dan kun je alvast lekker inlopen op achterstallige correspondentie en taken, of alle belevenissen van je vriendjes en vriendinnetjes van school meebeleven en met hen delen. Maar zo blijft er van ontspanning en rust niet veel meer over.

Vandaag de dag betekent ontspanning het beleven van nieuwe prikkels. Een spannend computerspel, adembenemende attracties in een pretpark, kortom nieuwe uitdagingen! Het moet spannend zijn, of boeiend en het mag geen seconde vervelen. Soms blijven we door al deze activiteiten juist ‘op spanning’ staan.

Weet je hoe Jezus het deed om de rust te vinden? Nee, Jezus nam geen vakantie, Hij ging regelmatig een berg op, soms midden in de nacht, om met zijn Vader te praten. Dat maakte Hem rustig en ontspannen. Dan kreeg Hij nieuwe kracht, er kwam dan een soort kalmte en rust over Hem. Want ook Hij was af en toe echt aan rust toe.

Kapelaan Geilen